Verlies

Wat is rouw?

Achtergrond

Rouw is de ‘prijs’ die wij betalen voor onze liefde voor en verbondenheid met een ander mens. Het zijn eigenlijk twee kanten van dezelfde medaille. Er wordt ook wel gezegd dat rouw het proces is van aanpassen aan een leven zonder de aanwezigheid van de overledene.

Rouw wordt omschreven als een scala aan gevoelens en reacties na het verlies van iemand die veel voor je heeft betekent. Er is niet alleen sprake van rouw na een verlies door overlijden, maar ook is er sprake van rouwen bij het gedwongen vertrek uit het land van herkomst bij vluchtelingen, het verlies van familie, van dromen en verwachtingen, van werk, van een huwelijk of van gezondheid. De reacties op een verlies verschillen voor iedereen. Vaak verwacht de omgeving een bepaald rouwgedrag van je en als je daar niet aan beantwoordt kan dat leiden tot veroordeling van de omgeving. Dat kan maken dat het lastig is te onderscheiden wat bij jou hoort en wat bepaald wordt door de omgeving.

Gevoelens

Vaak komen bij verlies en rouw gevoelens voor als: verdriet, pijn, angst, boosheid, onzekerheid, depressieve gevoelens, jaloezie, schuld, schaamte. Die gevoelens kunnen heftig zijn en je overspoelen. Het komt ook voor dat mensen helemaal niets voelen, gevoelloos zijn. Vaak is dat een beschermingsmechanisme, waardoor je niet helemaal overspoeld wordt door alle gevoelens die je hebt en nog kunt doen wat je wilt doen. Veel rouwenden zeggen het gevoel te hebben ‘gek’ te worden. Je kent jezelf niet meer en dat maakt angstig. Daarom kan informatie over wat je tegen kunt komen in rouw helpen. Het is goed te weten dat wat je voelt en ervaart hoort bij het rouwen.

Lichamelijke reacties

Rouw geeft vaak ook lichamelijke reacties. Rouwen is hard werken en kost veel energie. Daardoor zul je je vaak moe voelen. Maar ook slecht slapen en geen zin in eten hebben (of juist heel veel). Ook hoofdpijn en hartkloppingen komen veel voor.

Veranderen van gedrag

Omdat je niet lekker in je vel zit kan ook je gedrag naar de mensen in je omgeving veranderen. Je kunt de neiging hebben je terug te trekken. Of juist steeds mensen om je heen willen hebben. Soms ook kun je je gevoelens gaan afreageren op anderen.
Één ding is zeker: rouw heeft veel tijd, ruimte en aandacht nodig. Geef dit jezelf en vraag mensen in de omgeving je te helpen.

Steun en troost

Verwerken betekent niet dat verdriet overgaat maar dat verdriet wordt geïntegreerd in jouw leven. Daar een plek krijgt. Je kunt beter praten over het omgaan met verlies.

  • Verwerken is na een bepaalde tijd het ingrijpende verlies mee kunnen nemen en verder gaan.
  • Verwerken is naast het ingrijpende gebeuren je alledaagse leven weer op kunnen pakken.
  • Verwerken is dat je kunt kijken naar het verlies en ook weer door kunt gaan.
  • Verwerken is accepteren dat je het verlies meeneemt in de rest van je leven.
  • Verwerken is kunnen zien dat er een tijd was van voor de gebeurtenis en een tijd van daarna.
  • Verwerken is vooral dat jìj bepaalt hoe je dat doet.

 

Het hoort er dus bij als

Je huilt, je somber bent en je je zo af en toe depressief voelt. Je boos bent, in de war en niet altijd over je gevoelens wilt praten. Je sommige activiteiten en hobby’s overneemt van de persoon die is overleden. Je een tijdje in het verleden leeft, aan de overledene blijft denken, maar je ook richt op nieuwe dingen. Je plezier hebt en van het leven kunt genieten, weer kunt lachen en het soms gewoon even vergeet. Je je zelf de ruzies vergeeft en de vervelende opmerkingen die je misschien ooit eens hebt gemaakt naar je ouders, boers, zussen of andere familieleden die overleden zijn. Je doorgaat met je leven.

 

Maar wees gewaarschuwd als er sprake is van:

  • Een slechte relatie met ouders, familie en vrienden.
  • Veel risico’s nemen met drugs en alcohol, vechten en seks om te vluchten van de pijn van het verlies.
  • Gebrek aan interesse voor school en slechte schoolprestaties.
  • Problemen met slapen en een laag gevoel van eigenwaarde.
  • Stoppen met activiteiten die voor het overlijden veel voor je betekenden.
  • Lichamelijke klachten als hoofdpijn en buikpijn die aanhouden.
  • Nachtmerries en herbelevingen als gevolg van trauma.
  • Snel geïrriteerd zijn en prikkelbaar.
  • Het niet uiten en delen van gevoelens. Als je merkt dat je je gevoelens verstopt en deze aan niemand wilt of kunt laten zien. Je kunt dan een gevoel krijgen dat je verdrinkt in je pijn en verdriet en in alles wat er in je omgaat. Je kunt een gevoel van benauwdheid krijgen alsof je geen lucht meer krijgt. Wees je bewust van je lichamelijke reacties en bedenk dat elk mens het recht heeft gehoord en gezien te worden in zijn verdriet.Zoek een vertrouwd persoon en praat over hoe jij je voelt.

Tot slot

Het is duidelijk dat praten over hoe je je voelt belangrijk is. Zoek een vertrouwd persoon in je omgeving die naar je luistert, die er voor je is, waar je helemaal mag zijn zoals je je op dat moment voelt.
Vaak weten mensen niet hoe het met je gaat als je het niet zelf vertelt. Je zal het vast met je vrienden en vriendinnen kunnen delen. Maar misschien voel je je eigenlijk ook wel heel goed bij die oom of tante, buurvrouw of buurman of iemand bijvoorbeeld van de voetbalclub. Ook op school zullen zeker mensen te vinden zijn die voor je openstaan. Alleen jij moet je ook open durven opstellen, makkelijk is het niet, maar je kunt het wel.

Contact met lotgenoten kan helpend zijn. Door de herkenning voel je je gesteund en weet je dat je niet de enige bent. Soms is het moeilijk om juist met iemand binnen de familie- of vriendenkring te praten.

Je kunt ook als je vragen hebt die stellen aan het Troost voor Tranen –Team (TvT-team). In dit team zitten jongeren die zelf te maken hebben gehad met verlies. Je kunt reageren op verhalen van anderen en je eigen verhaal, gedicht of droom  naar de redactie sturen.  In het hele land zijn mensen te vinden die weten wat rouw inhoudt en anderen in het proces ondersteunen. Kijk of vraag naar mogelijkheden bij jou in de omgeving.

Verliesverhalen

Mijn ontmoeting met Awaru, de grote vogel

Op de ‘Craft Market’ aan de Surinamerivier in Paramaribo ontmoet ik Ingi. Hij verkoopt kettingen, panji’s (lendedoeken) en etherische olieën. Hij is een Warrau Indiaan en komt uit Brits Guyana.  Zijn Indiaanse naam is Awaru. Hij is een mix van...

De dag die ik heb gewist

Die dag ging ik met 2 neven en een vriend waterfietsen. Het was een zonnige dag in de herfst. Ik had net mijn rijbewijs gehaald en we gingen met de auto. We gingen naar een waterplas niet ver van waar we woonden. Mijn neef en mijn vriend zaten achterin en ik was met...

Lees alle verliesverhalen hier

Tips

Zelf ontdek je vast wel wat goed is voor jezelf. Soms kan je op ideeën komen door experts en andere jongeren met verlieservaringen. Dus heeft Troost voor Tranen de beste tips toch maar even op een rijtje gezet.

 

  • Vind iemand die dicht bij je staat die naar je kan luisteren. Hierdoor kun je je gedachten op een rijtje zetten en voel je je minder alleen.
  • Geef aan anderen die dichtbij staan aan, hoe ze je kunnen helpen. Soms weten anderen niet precies hoe ze je kunnen helpen en als jij dat aangeeft vinden ze het fijn je te kunnen helpen.
  • Herken je gevoelens als onderdeel van een rouwproces. Lees er over, en ga naar sites. Als je weet wat je te wachten staat en waar bepaalde gevoelens vandaan komen, kun je er ook beter mee leren omgaan.
  • Schuldgevoelens zijn vaak een onderdeel van het rouwen en zijn normaal.
  • Vermijd het belangrijke beslissingen te nemen, omdat je in tijden van emotionele verwarring geen heldere beslissingen kunt nemen.
  • Ritulelen en religie kunnen in tijden van verlies erg belangrijk zijn en steun bieden. Ga bij vragen naar een pastor, dominee, pandit, of een imam.
  • Heb geduld. Rouwen gaat niet van de ene op de andere dag over. Wees ook tolerant naar jezelf: je hoeft niet altijd te rouwen, je mag weer plezier hebben en doorgaan met je leven. Degene die er niet meer is, zou niets liever hebben gewild.
  • Ga naar sites en zorg dat je met jongeren in contact komt die hetzelfde hebben meegemaakt en met wie je je gevoel kunt delen. Het is belangrijk dat je het gevoel hebt ergens bij te horen en dat je niet de enige bent.
  • Als je daar behoefte aan hebt, zoek dan professionele hulp. In sommige gevallen kunnen mensen profiteren van begeleiding, hulp en advies. Met name als: Je niemand in je omgeving hebt met wie je je gevoel kunt delen. Je boosheid en angst zo groot zijn, dat je er niet mee kunt omgaan. Je weken na het overlijden nog niet in staat bent de dagelijkse routine op te pakken. Je suïcidale gedachten hebt en je je zelf pijn wilt doen. Je alcohol of drugs gaat gebruiken. Of gewoon omdat je er behoefte aan hebt te praten met iemand buiten de familie die daarnaast ook deskundig is.

Cultuur en religie

 

Naast religie speelt de cultuur waar je vandaan komt een belangrijke rol bij het omgaan met de dood. Naast alle verschillen is er één belangrijke gemeenschappelijke factor die ons allen verbindt. En dat is De Liefde. De Liefde voor degene die is gegaan en die we missen. In deze rubriek vind je informatie en interviews over de invloed van cultuur en religie bij het omgaan met de dood.

Culturele en religieuze aspecten van rouw- en

traumaverwerking naar aanleiding van de Bijlmerramp

Bij het vliegtuigongeluk in de Bijlmermeer in oktober 1992 kwamen 43 mensen om het leven en werden 400 huishoudens ontruimd. De meeste slachtoffers behoorden tot kwetsbare allochtone culturele groeperingen met een verhoogd risico op een ongunstige rouwverwerking. In dit artikel worden culturele en religieuze aspecten van rouw en psychotrauma in de betrokken culturen beschreven. Gewoonten rondom het afleggen van het lichaam, de begrafenis of crematie, en de bijbehorende rituelen komen ter sprake. Overeenkomsten en verschillen ten aanzien van rouw en PTSS worden aangegeven, waarbij gewezen wordt op verschijnselen die ten onrechte geïnterpreteerd kunnen worden als psychopathologie. Ten slotte komt een aantal opvattingen en tie-breaking customs aan de orde die rouwverwerking in de betrokken culturen gunstig beïnvloeden.

Lees meer

Onze culturele achtergrond bepaalt ons denken, voelen en gedrag

Bij migratie naar Nederland kunnen verschillen met de dominante cultuur manifest worden en problemen geven. In dit artiklel worden de verschillen aangegeven  in het omgaan met de dood en rouwbeleving in niet-westerse culturen en westerse culturen en wordt aangegeven waar jongeren die in Nederland zijn opgegroeid en van wie de ouders uit niet westerse- culturen komen tegen aan lopen.

Lees meer

Verlies en rouw bij Nederlandse jongeren, vluchtelingenjongeren en migrantenjongeren

Niet alleen vluchtelingenjongeren, maar ook migrantenjongeren die in Nederland zijn opgegroeid, zijn en worden geconfronteerd met verlies door overlijden van gezinsleden en familieleden uit het land van herkomst van de ouders. Hoe verlopen hun rouwprocessen? Zijn er verschillen en/of overeenkomsten in rouwreacties en verwerking met Nederlandse jongeren en wat zijn beschermende factoren waardoor het verwerkingsproces positief kan verlopen?

Lees meer

Zijn jullie bijgelovig en geloof je in geesten?

Iedereen is zo nu en dan wel eens een beetje bijgelovig. Je gaat toch maar niet onder die ladder lopen, want je weet maar nooit en als er opeens vlak voor je een kat de weg oversteekt ben je blij dat het geen zwarte kat is, want die brengt ongeluk. Niet alleen bij dit soort alledaagse dingen, maar ook rondom overlijden is er in veel culturen sprake van bijgeloof en geloof in geesten. Je kunt hierover meer lezen in Verhalen over Bijgeloof en Bescherming. Bekijk ook de bijgevoegde video’s.

Afrika

In Kongo en Angola geloven veel mensen in ‘ndoki’. Hiervan is sprake als de geest van de overledene bezitneemt van iemand. Men gelooft ook dat een boze geest een menselijke vorm kan aannemen. Dit geloof heeft een grote invloed op het leven van Kongolezen en Angolezen, die in Nederland wonen. Ook de boze geest van een nog levend iemand kan bezitnemen van een persoon. Een vrouw uit het voormalig Kongo schrijft ons hierover.

Lees meer

Suriname

In Suriname zijn er talloze gebruiken rondom het overlijden die men in ere moet houden om de geesten tevreden te stellen of af te weren. Gairoen mailde ons het volgende.

Lees meer

China

Lai ming vertelt in haar verhaal hoe Chinese tradities en bijgeloof rondom leven en dood een rol blijven spelen in haar leven. Lai ming woont en werkt in Nederland. Haar ouders komen uit Hongkong en wonen ook in Nederland.

Lees meer 

Nederland

Kathy voelt zich angstig. Ze treft in de hal van haar huis een zwarte vlinder aan en ze weet vanuit haar Arubaanse achtergrond dat een vlinder in huis een voorbode kan zijn van de dood. Haar man droomt die nacht dat hij dood gaat en Kathy zelf droomt daarna over zijn begrafenis. Hoe Kathy haar angst weet om te buigen, lees je in ‘Angst voor vlinders’.

Lees meer

Turkije

Cile schreef ons een mail over muska’s en legt uit wat ‘lezen over’ betekent.

Lees meer

Surinaams – hindoestaans

Shanti, een hindoestaans meisje, vertelt hoe ze haar neef in India tijdens de raksha bandhan een rakhi  heeft omgedaan. Haar neef heeft dit beschermingskoordje het hele jaar omgehouden en datgaf haar een veilig en beschermd gevoel.

Lees meer

Videos

Interviews met sleutelfiguren

 

 

Wanneer je geen afscheid hebt kunnen nemen

Yalda, Amadu en Lou Mina hebben geen afscheid kunnen nemen, omdat hun dierbaren in het land van herkomst zijn overleden. Twee hulpverleners vertellen hoe ze jongeren in de vorm van een afscheidsritueel hebben gesteund.

Lees meer

 

In Gesprek met Ayse Türk, geestelijk begeleider

De dienst Geestelijke Verzorging van het U.M.C. bestaat uit rooms katholieke pastores, predikanten, humanistisch raadslieden en moslim geestelijk verzorgers. Ayse Türk is moslim geestelijk begeleider in het UMC in Utrecht. Met haar hebben we een interview over haar ervaringen bij sterven en overlijden van moslims.

Lees meer

 

In Gesprek met André Mosis

André Mosis is een Marron. De Marrons komen van oorsprong uit Afrika en zijn als slaven naar Suriname gebracht waar ze in de binnenlanden op de plantages moesten werken. André is een veelzijdig mens. Hij schildert, bespeelt de anti, geeft les op de apinti op scholen aan jongeren en bewaart en bewaakt het cultureel erfgoed van zijn stam. In het gesprek met André praten we over opvattingen over Leven en Dood bij de Marrons en over rouwrituelen. André vertelt hoe het omgaan met rouw en verlies in de Nederlandse samenleving botst met eigen rouwrituelen. Het goed uitvoeren van rouwrituelen is voor de Marrons een voorwaarde om het verlies te kunnen verwerken.

Lees meer 

 

In Gesprek met de heer Fong, uitvaartverzorger van ‘De Witte Lelie’

Als je over de Zuidwal loopt in Den Haag, kom je vanzelf langs de uitvaartwinkel ‘De Witte Lelie.’ Op de ramen hangt een plakkaat waarop te lezen staat:

‘De Witte Lelie zorgt voor complete uitvaartverzorging, uitvaartceremonies Chinese stijl, grafmonumenten, artikelen, bloemen en verzekeringen.

Chinese uitvaartverzorging ‘De Wittte Lelie’ verzorgt uitvaarten in de stijl van boeddhistische, christelijke en taoïstische culturen. In de uitvaartwinkel kunt u ook terecht voor traditionele grafkisten, ceremoniële artikelen en grafmonumenten.’

Op de Zuidwal wonen veel Chinezen. Er is chinees maatschappelijk werk, er is een chinees bejaardenhuis en er zijn chinese restaurantjes. Een buurt met leuke plekjes om te ontdekken, vlakbij het centrum.

Ik maak telefonisch een afspraak met de heer Fong voor een interview over zijn ervaringen als uitvaartondernemer. Als ik om zes uur, op een regenachtige maandagavond aankom, doet hij de deur open van zijn winkel en het is alsof ik in een andere wereld kom: ik zie in de schappen huizen van papier, horloges, drank, wasmachines, radio’s, kleren, schoenen. Je kunt het zo gek niet bedenken. Als een kind in een snoepgoedwinkel kijk ik vol verbazing rond.

De heer Fong legt me uit dat het allemaal voorwerpen zijn die we in dit leven gebruiken en die meegaan naar de andere wereld. Ze worden bij het graf ritueel verbrand. Mijn blik valt op twee poppen van papier die geblinddoekt zijn. Het zijn de beschermers van de dode, die als laatst bij het graf worden verbrand. De doek wordt dan ook pas afgedaan. Als een pop een levende ziet, is diegene de volgende die meegenomen wordt naar de andere wereld.

We gaan achter in de winkel aan een tafel zitten en mijnheer Fong schenkt chinese thee in terwijl hij vertelt…

Lees meer

 

In Gesprek met Famile Arslan, advocate

In deze rubriek vertelt Famile Arslan hoe zij denkt over de dood en over afscheid nemen van een geliefde. Famile is niet bang om dood te gaan. De dood betekent voor haar het einde van een voorproef op aarde. Ze geeft aan waarom het voor veel Turkse jongeren moeilijk is hun verdriet te verwerken.

Lees meer

 

In Gesprek met mevrouw Scherpenzeel

Mevrouw Scherpenzeel is humanistisch raadsvrouw en is verbonden aan het Universitair Medisch Centrum (U.M.C.) in Utrecht. In het Wilhelmina Kinderziekenhuis, een onderdeel van het U.M.C., zijn kinderen en jongeren opgenomen met allerlei soorten ziekten en afwijkingen. Mevrouw Scherpenzeel begeleidt kinderen, jongeren en ouders vanuit haar functie als humanistisch raadsvrouw.

Lees meer

 

In Gesprek met tante Annie

Juf Annie Jahangir-Alibaks staat al haar hele leven voor de klas. Tante Annie, zoals we haar mogen noemen heeft veel gedaan voor de Surinaamse gemeenschap in Den Haag en is geridderd voor haar aktiviteiten en voor haar brugfunctie naar de Nederlandse samenleving.

Lees meer

 

10 vragen aan dé specialist in rouwverwerking: Manu Keirse

Wat is verdriet? Hoe kan je iemand helpen met verdriet? En gaat verdriet ooit over? Dat zijn maar enkele vragen die aan Manu Keirse, klinisch psycholoog en dé specialist in rouwverwerking en verdriet werden gesteld. “Als je in staat bent van iemand te houden, dan ben je in staat om diep verdriet te ervaren.” Een rustgevend gesprek met Manu, waar een traantje soms niet ver weg was.

Lees meer

Verliesverhalen

 

Iedereen krijgt vroeg of laat  met het overlijden van een dierbare te maken. In deze rubriek vind je verhalen en filmpjes van jongeren en ouderen  met verschillende culturele achtergronden over verschillende soorten verlies. Ze vertellen over hun ervaringen en over de manier waarop zij met verlies zijn omgegaan.

 

Verlies van een vader: Je durft je verhaal niet aan andere mensen te vertellen

 

De vader van Davelinne is om het leven gebracht. Davelinne is op het moment dat ze het hoort bij haar tante in Curaçao.  Ze is 13 jaar. Ze kan haar boosheid niet kwijt naar de dader die gevangen is genomen. Hoe ze met haar boosheid omgaat en hoe het nu met haar gaat, lees je in haar verhaal.

Lees meer

 

Verlies van een moeder: Met een glimlach op mijn gezicht denk ik aan haar afscheid terug

 

Rosalien vertelt over het afscheid van haar moeder en over de rituelen bij het afscheid. Rosalien is een Surinaams Creoolse vrouw. Ze woont en werkt in Nederland en heeft twee kleine kinderen. Haar moeder is in Suriname gestorven en begraven.

Lees meer 

 

Verlies van een broertje of zusje: Op zoek naar liefde en naar zichzelf

 

Een Marokkaanse jongen van 16 jaar vertelt over de dood van zijn oma en van zijn zusje. Hij was toen acht jaar. De man die zijn zusje heeft doodgereden kan hij niet vergeven. Hij voelt een grote woede. Hij heeft het gevoel dat hij er alleen voor staat. Na het overlijden van zijn zusje gaat alles mis: hij kiest de verkeerde vrienden, gaat blowen, komt in aanraking met de politie. Hij is het spoor bijster, is op zoek naar liefde en naar zichzelf.

Lees meer 

Verlies van een broertje of zusje: Zeven jaar terug een groot verlies

Nazar, een Turks meisje, vertelt over haar broertje dat is gestorven vlak na zijn geboorte. Haar moeder had al vijf dochters en wilde graag nog een zoon. Ze heeft haar verhaal zelf geschreven en naar ons gemaild.

Lees meer

 

Verlies van een oma of opa: Wij geloven in geesten en in goden en in geluksgetallen en inongeluksgetallen 

 

Lai Ming is 26 jaar en komt van oorsprong uit Hong Kong. Daar is ook haar oma begraven. Ze vertelt hoe bijgeloof het leven van haar en haar ouders bepaalt. Het woord vier in het chinees betekent als je het uitspreekt ook dood. Ze wil geen huis kopen met het nummer vier. Ze woont samen met haar Nederlandse vriend.

Lees meer

 

Verlies van ooms en tantes, neven en nichten: Mijn oom kon het leven niet aan

 

Een Hindoestaans meisje vertelt over haar oom, die een eind aan zijn leven heeft gemaakt. Na zeven jaar voelt ze eindelijk een bevrijding en beseft ze dat ze zich niet schuldig hoeft te voelen. Haar oom kon het leven niet aan. Niemand kon hem meer helpen, hij liet dat niet toe. Op verjaardagen en sterfdagen wil ze er graag met haar tante over praten, maar ze is bang haar tante hierdoor te kwetsen. Ze zou graag tips willen hoe ze dat moet aanpakken.

Lees meer

Verlies van ooms en tantes, neven en nichten:Ze was pas 15 jaar

 

Het nichtje van Neslihan was pas 15 jaar toen ze een auto-ongeluk kreeg en stierf. Neslihan gaat met haar ouders naar Turkije om haar familie te steunen en om afscheid te nemen van haar nichtje. Het is voor het eerst dat ze van dichtbij een begrafenis meemaakt. Hoe dat voor haar is en wat ze ervan heeft geleerd, kun je lezen in haar verhaal.

Lees meer

Verlies van een kind: Ik loop heel langzaam, ik heb mijn dochter achtergelaten

 

Yesim is op jonge leeftijd tegen haar wil uitgehuwelijkt aan een neef. Als ze een dochtertje krijgt, heeft ze de eerste maand moeite zich aan het kindje te hechten, omdat het het kind is van de man die ze niet wil. Na ongeveer een maand laat ze de moedergevoelens die ze voor haar kind heeft toe. Als ze op vakantie is in Turkije, wordt ze door haar man gebeld. Hij vertelt haar dat ze terug moet komen omdat hun dochtertje ziek is.

Lees meer

Verlies van een kind: Mijn kinderen

 

Kathy raakt zwanger, na een tweede IVF-behandeling. Het leven lacht haar toe. Ze voelt dubbele handjes en voetjes in haar buik en ze loopt op wolken van geluk. Maar, na de geboorte gaat het mis met haar zoontje, Jari. Hoe Kathy haar verlies een plek heeft gegeven lees je in haar verhaal. Kathy is nu zelf rouwbegeleidster en heeft deel uitgemaakt van het Troost voor Tranen-Team.

Lees meer

 

Verlies van een vriend/vriendin: De dag die ik heb gewist

 

Roy is 26 jaar en is van Surinaams-hindoestaanse afkomst. Toen hij 18 jaar was, is zijn vriend verdronken. Een traumatische gebeurtenis voor Roy, die hij heeft verdrongen. Toen een jaar geleden een poesje dat hij net een week had stierf, kwam al zijn verdriet eruit. Roy heeft de moed in dit verhaal te vertellen wat er is gebeurd en is bezig na te denken hoe hij dit verlies een plek kan geven.

Lees meer