Suriname project

Suriname is een land met een rijke cultuur op het gebied van rouw en verlies. Troost voor Tranen is sinds 2014 actief in Suriname. Een van de doelen was het thema rouw en verlies op scholen bespreekbaar te maken, rituelen rondom overlijden vast te leggen, verhalen op te schrijven over verlies van gewone mensen en in gesprek komen met Inheemse jongeren over identiteit en verandering. Daarnaast zijn er workshops gegeven over verlies en rouw aan zorg coördinatoren en aan het Theologisch Instituut en is in de loop van de tijd een samenwerkingsnetwerk van de grond gekomen in Nederland en in Suriname. Met de Stichting ‘Zonnebloemen voor rouw en verlies’ in Suriname wordt kennis gedeeld.

Op het gebied van de sociale media is er voor de Facebookpagina van Troost voor Tranen een Nederlandse- en een Surinaamse redactie. Ook via deze weg kunnen kennis en ervaringen worden gedeeld. Het netwerk rouw en verlies wordt nog steeds aangevuld en uit het netwerk kunnen mensen worden gevraagd hun kennis te delen in de vorm van lezingen, trainingen, mede-ontwikkelen van materialen en werkvormen.

Voorbeelden scholen

De afgelopen jaren zijn we op scholen geweest in Pikin Slee, Botopasi, Bofokule, Gran-ta-tai en naar scholen in Nickerie en Tamarin. Ook zijn we op scholen geweest in Apoera en Washabo. De Elisabethschool in Paramaribo was een pilotschool.  Er zijn filmpjes gemaakt en foto’s en het is de bedoeling dat er een expositie/ vernissage komt van foto’s, filmpjes, tekeningen en verhaaltjes van kinderen over leven en dood gekoppeld aan informatie over rituelen. We sluiten nu meer aan bij de leerkrachten zelf en vragen het team zelf de inhoud van de les over leven en dood te ontwikkelen (zie facebookpag troost voor tranen: les op Gran-ta-tai) Ook willen we volgende keren aan de kapiteins uit het dorp vragen of zij zelf in de klas informatie willen geven over rituelen of iemand anders kennen die dat goed zouden zou kunnen doen.

 

 

 

verhalen van mensen met verlies

De hindoestaanse taxichauffeur, de leerkracht op school, mensen die je bij toeval op straat of op de markt ontmoet vertellen verhalen over verlies. De taxichauffeur vertelt over zijn vader die is overleden, hij is daar dag en nacht mee bezig. Heeft geen afscheid genomen, heeft niet om vergeving kunnen vragen. Voelt zich schuldig en wil zijn verhaal kwijt. Maar de familie zegt: ‘Je moet het maar vergeten’. Awaru, die ik op de markt ontmoet vertelt over de wereld van de Goden en Geesten en over de verbondenheid met de natuur. De juf en anderen uit Apoera vertellen over de dood van Christiano die verdronken is. Reinier Artist en André Mosis in Nederland vertellen over rituelen bij overlijden bij de indianen en de Okanisi stam (marrons). Verhalen over persoonlijke verliezen, maar ook verhalen over rituelen die raken, die vertelt moeten worden. Verhalen die rijk zijn aan beelden en doorgegeven moeten worden.

Lees het verhaal van de Hindostaanse taxichauffeur.

 

 

 

Mijn ontmoeting met Awaru, de grote vogel

 Op de ‘Craft Market’ aan de Surinamerivier in Paramaribo ontmoet ik Ingi. Hij verkoopt kettingen, panji’s (lendedoeken) en etherische olieën. Hij is een Warrau Indiaan en komt uit Brits Guyana.  Zijn Indiaanse naam is Awaru. Hij is een mix van verschillende rassen en geloven. Zijn vader is Indiaan en zijn moeder is van Portugees-Joodse afkomst. Zijn oma was half Indiaan en zijn opa Belgisch-Joods. Ingi woont al 48 jaar in Nederland en is trouw aan zijn Surinaamse roots. Ingi vertelt me over gidsen en goden, zijn geloof in reïncarnatie, en zijn respect voor de natuur.

 

Lees het verhaal van Ingi.