Blijdschap over de zwangerschap en verdriet rond de dood van een baby Deel 2

Gryt Helfferich is maatschappelijk werker bij het Fiom, een organisatie die vrouwen ondersteunt van wie de baby tijdens de zwangerschap of kort na de geboorte overlijdt. Zij vertelt wat dit voor de gezinsleden betekent.

Ouders verliezen hun kind en jij je broertje of zusje

Waar je ook woont, of je gelovig bent of niet, hoe oud je bent; iedereen is verdrietig wanneer er een broertje of zusje wordt geboren die niet meer leeft, of vlak na de geboorte dood is gegaan.
Je had al veel gefantaseerd over de baby, je was trots wanneer je er aan dacht. Je fantaseerde over hoe de baby eruit zou zien, dat je het in badje wilde doen of dat je later je broertje zou leren voetballen. Het fantaseren over de toekomst met het broertje of zusje kan nu niet meer en dit geeft een heel raar gevoel. Je kunt gevoelens hebben van verdriet en boosheid. Je vraagt je af waarom het mis is gegaan met de baby. Iedereen in het gezin is erg verdrietig en ouders moeten in een paar dagen veel regelen voor de begrafenis of crematie.
In sommige culturen worden de andere kinderen in het gezin niet betrokken bij de dood van een baby. Soms wordt de baby al snel na de geboorte begraven. De ouders zeggen dan dat de baby bij God is en als je ‘goed doet’ in je leven, je je broertje of zusje later weer terug ziet.

Wanneer er een ingrijpende gebeurtenis plaatsvindt in iemands leven, dan gaan volwassenen vaak op zoek naar rituelen die bij de cultuur passen. Gewoontes en rituelen uit die cultuur geven troost.
Soms komen er mensen langs, ze koken bijvoorbeeld eten. Het bij elkaar zijn en de zorg die iemand dan geeft is ook een vorm van troost. Het geeft houvast in een verdrietige periode. Toch kan dit voor jou als kind anders zijn, dan dat het voor je ouders betekent. Je schrikt misschien van een ritueel dat je ouders gebruiken, je hebt dit nog nooit meegemaakt en je had misschien niet verwacht dat het zo zou gaan.
Bepaalde gewoontes of rituelen passen niet in de Nederlandse cultuur en het is soms best moeilijk voor ouders dat ze een gewoonte of ritueel los moeten laten en niet toe kunnen passen.

Aandacht voor jou

Wanneer je dit leest is je broertje of zusje misschien net overleden. Het kan ook zijn dat het al langer is geleden dat dit is gebeurd.
Troost voor Tranen: de naam van deze website. Eigenlijk is het vanuit de naam van de site een mooie manier om te kijken wat het verlies van het baby’tje voor je betekent. En hoe je er mee om kunt gaan in de dagen vlak nadat de baby is overleden en de tijd daarna. Wanneer het langer is geleden en je nog veel vragen hebt, dan kan dit je misschien ook nog helpen in het verwerken van je verlies.
Tranen: wanneer je ouders met je praten over de baby die is overleden en samen met jou verdrietig zijn, dan geeft dit een fijn gevoel. Dan kun je vragen stellen en aan je ouders vertellen wat jij wilt doen voor de begrafenis of crematie. De aandacht die je ouders aan je geven, zijn ‘troost voor je tranen’.
Het kan ook zijn dat je ouders hun verdriet niet uiten waar jij bij bent, omdat dit niet past binnen jullie cultuur. Ze mogen vanuit hun cultuur soms niet huilen, omdat ze flink moeten zijn.

Je verhaal maken

Wanneer je bijvoorbeeld je opa of oma verliest heb je vaak veel herinneringen aan hem of haar. Het is fijn wanneer je verdrietig bent om aan die mooie en goede herinneringen terug te denken. Of je vertelt aan iemand wie je opa of oma was en waarom je die mist.
Bij het verlies van je babybroertje of -zusje is dat anders. Je kunt geen herinneringen opbouwen zoals bij je opa of oma. In de meeste situaties leer je de baby kennen op het moment dat de baby al is overleden. En een paar dagen later moet je al afscheid nemen. Het is daarom belangrijk dat je, in de dagen dat de baby nog bij jullie is, herinneringen verzamelt. Misschien wil je graag een foto van jou en de baby. Je kunt ook iets maken of kopen voor de begrafenis of crematie. Of een dagboekje maken en daarin schrijven wat je deze dagen doet en hoe je je voelt.
Herinneringen verzamelen helpen je om je verhaal te vertellen, nu en later. Je verhaal dat je trots bent, dat de baby jouw neus heeft. Het verhaal dat je wilt vertellen aan iemand die het wil horen, zoals je vriend of vriendin en zijn of haar moeder. Of wanneer je verdrietig bent en je kan denken aan de herinneringen die je troost geven.

Je vraagt je waarschijnlijk af wanneer je genoeg herinneringen hebt en je verhaal klaar is. Dat is moeilijk te zeggen, want voor iedereen is dit anders. Iedereen heeft andere dingen nodig om dit te kunnen zeggen. In ieder geval is het belangrijk dat wanneer je verdrietig bent, je dit uit. Probeer zoveel mogelijk te zeggen en te doen wat je wilt doen en wat mogelijk is. Zo maak je jouw verhaal met herinneringen die voor jouw belangrijk zijn.
Als dit je lukt dan kun je na een bepaalde periode zo nu en dan nog wel verdrietig zijn, maar tegelijk kun je ook met een goed gevoel terugdenken aan je broertje of zusje in de dagen dat hij/zij nog bij je was. Dit en je herinneringen aan iemand vertellen die het wil horen, zijn een ‘troost voor je tranen’.
Herinneringen die je in een boekje hebt opgeschreven, foto’s of andere herinneringen kun je bewaren in een mooie doos.


Als je meer wilt weten wat het Fiom doet kijk op: http://www.fiom.nl/

Door: de redactie

Meld misbruik!
Reageer Via:
Reacties
Vind het een heel goed artikel. Zo belangrijk om aandacht te geven aan hoe ingrijpend het is om een babybroertje of-zusje te verliezen. Zij of hij is er dan eindelijk en je moet ook direct al afscheid nemen, je toekomstdromen zijn opeens weg. Heel goede tips om de herinneringen die er zijn te bewaren.

Vraag en antwoord

Stel je vraag aan de redactie en ontvang snel antwoord.

Volg ons ook op:

Jouw Troost voor Tranen profiel

Login met je e-mailadres en wachtwoord.
E-mailadres
Wachtwoord
Wachtwoord vergeten? Klik hier!

Nog geen account? Klik hier!

Sluiten